Kopsuggestie: Andrea van Otterloo houdt familienaam hoog Door Els Smit ROTTERDAM – ‘Verboden voor ego’s’, letterlijk vertaald is dat de titel van de fraaie cd die Andrea van Otterloo onlangs maakte. ‘No egos allowed’. Andea: ,,We leven heel erg in een egotripwereld. Maar zelfs als je je dat realiseert, betrap je jezelf op ikkerig gedrag. Je zou toch zeggen: samen muziek maken moet harmonie zijn, maar je ziet toch weer ego’s die tegen elkaar opboksen. Ik ook hoor, ik hoorde mezelf zeggen in een discussie met de muzikanten: Maar het is toch míjn liedje." Andrea van Otterloo. Is zij niet de dochter van wijlen de wereldberoemde dirigent van ondermeer het Residentie Orkest Willem van Otterloo? Is ze niet de zus van Rogier van Otterloo, dat grote, zo jong overleden, muzikale talent dat dirigeerde, arrangeerde en componeerde en wiens muziek voor ‘Soldaat van Oranje’ we dezer dagen nog vaak horen als omlijsting van ‘De Grootste Nederlander aller Tijden’? Jazeker, ze is de dochter van en de zus van. Maar ze is natuurlijk vooral van zichzelf. ,,Het is niet dat ik niet aan mijn afkomst herinnerd wil worden. Ik ben trots op mijn vader, mijn broer. Ik wil alleen niet op hun naam en op hun succes meesurfen." Gelukkig maar eigenlijk, want al zou ze dat hebben gewild, veel gelegenheid heeft ze daar in de lange tijd dat ze al muziek schrijft en uitvoert niet voor gekregen. Het oordeel van de platenbazen bij wie ze in de loop der jaren aanklopte, kwam meestal neer op: ,,Zeer getalenteerd, maar te groot voor Nederland." ,,Dus het ‘Alle deuren gaan zeker voor je open als je zo’n naam hebt’, is echt niet zo. Ik heb het eerder als een nadeel ervaren."Ach, en Rogier had haar destijds al zo gewaarschuwd: ‘Begin niet aan dit vak. Er valt geen droog brood in te verdienen’. Een beetje luisterde ze wel naar hem. Ze ging studeren en ze haalde, in Brussel, haar diploma tolk/vertaler. Maar altijd was er de muziek. ,,Twintig jaar geleden heb ik een plaatje mogen maken. Maar toen al kreeg ik te horen: ,,Er is in Nederland geen markt voor jouw muziek." Maar wat had ik moeten doen? Ik heb geen zin om andere dingen te gaan schrijven dan ik schrijf. Wat is er dan zo bijzonder aan haar composities? In New York, waar Andrea eind jaren zeventig, begin jaren tachtig als vertaalster en werkte, keken ze daar niet zo vreemd tegenaan.Akkoord, het paste en past nog steeds niet één, twee, drie in een vakje, maar is dat erg? Naar aanleiding van haar recente cd ‘No ego’s allowed’ schreef een (Nederlandse) muziekrecensent, die overigens zeer lovend was over haar songs: ,,Ze maakt popmuziek met een heerlijke vleug jazz". Maar dekt deze vlag de lading? Allerlei invloeden zijn in haar liedjes te herkennen: pop, folk, jazz, Braziliaans en zelfs hier en daar een beetje country. En als er, ter vergelijking, namen genoemd moeten worden: Joan Armatrading en vooral Joni Mitchell. Andrea zelf: ,, Je hoort wel allerlei invloeden, maar het is vooral allemaal zeer van mij. Ik heb natuurlijk ook zelf nagedacht over hoe ik mensen die nog nooit iets van me hebben gehoord duidelijk moet maken wat ik maak. Singer/songwriter komt echt het dichtste in de buurt." Bij het maken van de songs staat de muziek centraal. Die schrijft ze ook het eerst, de teksten komen later. Neemt niet weg dat ze daarin duidelijke standpunten inneemt. In het boekje bij de cd zegt ze in haar voorwoord: ,,Ik vermoed dat we in de kern allemaal bezig zijn een compromis te vinden tussen het toenemende grimmige en hier en daar bijna autistische individualisme van dit virtuele tijdperk en de schoonheid van ware liefde en de zuiverheid van de natuur." Een mondvol, maar ze wil het natuurlijk best verduidelijken. ,,In Nederland maken we ons zorgen over de verharding van de maatschappij. We hebben de neiging dat de veramerikanisering van onze cultuur te noemen? Zeker, nu het Bush-tijdperk wordt voortgezet, is daar alle aanleiding toe. Tegelijkertijd moeten we ons realiseren dat we vooral veel negatieve dingen van Amerika hebben overgenomen en dat ook nog met gretigheid. En op die lelijke dingen rekenen we dan ook nog eens een heel volk af. Wat betreft het individualisme: dat is door de ontwikkelingen in de technologie een wereldwijd verschijnsel. Het is een kwalijke ontwikkeling … . Aan dit soort zaken wil ik in mijn teksten zeker aandacht besteden naast natuurlijk de liefde die nu eenmaal een van de basiselementen in de muziek is." Er wordt wel gezegd: ‘Echt talent komt er áltijd, hoe lang het ook duurt.’ Bij Andrea, zo mag je gerust stellen, heeft het even geduurd voordat we haar op een geheel door haarzelf vol gezongen cd konden horen. En mocht iemand na beluistering uitroepen: ‘Waar heeft dié met zó’n stem al die tijd gezeten?’, dan weet hij of zij dat bij dezen ook. Alleen, hoe gaat het nu verder met Andrea? ,,Ik ga door met schrijven. Ik moet dat een beetje combineren met het vertaalwerk dat ik nog steeds doe. Wat betreft mijn houding ten opzichte van inkomsten bespeur ik bij mezelf een bepaalde tweeslachtigheid. Maar ik wil nu eenmaal niet op mijn 80ste onder de brug wonen. Dat vereist een compromis. Maar ik wil hoe dan ook in de herfst van volgend jaar weer een cd uitbrengen. Ik moet een sponsor zien te vinden. Vermoeiend? Ik vraag me iedere dag af: Waarom doe je dit? Maar het is zó’n drang, de drang om muziek te maken. Als ik bézig ben, samen met de anderen, de bassist, de pianist, de slagwerkers, de gitarist, dan weet ik waarvoor ik het doe." ANDREA VAN OTTERLOO "NO EGOS ALLOWED" - PINK RECORDS - CD Het album No Egos Allowed van Andrea van Otterloo begint ("Dream") en eindigt ("The Wind") met het kinderstemmetje van Julia S. Hodges, die voordraagt uit eigen werk. Die paar zinnetjes staan voor dezelfde schoonheid als het gehele album, dat in totaal uit negen (eigen) nummers bestaat. Hoogtepunt is het ritmische "Jungle Of Restlessness", dat met de akoestische gitaar van Andrea van Otterloo de luisteraar even laat dromen... Andrea van Otterloo - dochter van klassiek dirigent Willem van Otterloo en zus van componist/arrangeur Rogier van Otterloo - bewijst opnieuw over een zeer muzikaal talent te beschikken. Ze maakt popmuziek met een heerlijke vleug jazz.... Zo is op het gevoelige "Worthwhile…?" een prachtige sopraan- saxsolo te horen van Toon Roos. Het oorstrelende geluid komt in een aantal andere nummers nog eens terug... Kortom, een album dat aan alle kanten laat horen hoe groot de liefde voor de muziek kan zijn. SP, Haagsche Courant SEASONS Sept/Okt. 2004 ANDREA VAN OTTERLOO - NO EGOS ALLOWED De naam 'Van Otterloo' is nauw verbonden met de Nederlandse muziekscene. Vader Willem van Otterloo was componist en dirigent, broer Rogier schreef onder meer filmmuziek en dirigeerde het Metropole Orkest. Dat Andrea afkomstig is uit een muzikale familie is zeker te horen op 'No Egos Allowed' . Alle composities zijn afkomstig van Van Otterloo zelf, die tevens de akoestische gitaar bespeelt en zingt. De teksten zijn persoonlijke statements, veelal over de liefde of verdriet. Uitgangspunt voor het hele album is de liefde voor de muziek. Roeland Jacobs produceerde het album samen met Andrea en speelde vleugel en toetsen. Saxofonist Toon Roos leverde een bijzonder mooie bijdrage als solist. De stijl van de mzuiek doet denken aan Joni Mitchell. Het is geen jazz, het is geen pop, maar een mooie mix van beide. Favoriet: Worthwhile Hallo Andrea, Ik had je net nog even gebeld, in de hoop de je er zou zijn, dan wel dat je nog wakker was. Helaas kreeg ik jezelf niet te pakken, daarom maar een berichtje in gesproken. En nu dan toch ook maar een mailtje, want ik moet nog even iets aan je kwijt. Jouw cd is literatuur op muziek !! Ik doe mijn best om je morgen (vrijdag 7 mei) nog persoonlijk te spreken. Groeten. Cynthia Roumimper Public Relations Melting Pot Amstelveen Lokaal Hi Andrea, I'd like to complement you on a wonderful CD. (Really mean it!) I gave listen this evening on my way back from a gig and it really chilled me out. Good songs & lyrics ,fine playing from the musicians and nice sound! I hope the public gets to hear this jewel you 've created. Keep in touch and let me know when you are performing in the neighborhood. LPM, Eddie Conard Lieve Andrea, Wauw, wat gaaf die tekst! Ik ga er de komende dagen lekker aan werken en kijken of het voor mij werkt. Ik ben er echt super blij mee. Tuurlijk kom ik een keer bij jou viool spelen, lijkt me erg leuk. Ging je optreden goed? We houden contact, ik wacht met spanning op de tweede tekst! Liefs, Jann